Teleurstelling in Baku

Geplaatst op 22 september 2018

Zo… Daar zit ik dan op m’n hotelkamer in Baku, Azerbaijan. Laptop op m’n schoot en nadenkend over wat ik over deze dag wil gaan zeggen. Zoals wel vaker schiet er van alles door m’n hoofd. Maar ik probeer, met na de nadruk op probeer, rationeel te blijven denken en alles op dit digitale papier te verwoorden. Dat vandaag geen succes was is duidelijk. Kort samengevat: ik verlies in mijn eerste ronde van een Chinees.

Ik kijk ondertussen al zuchtend enkele minuten naar de knipperende cursor en denk na over of er nog iets zinnigs over de partij en deze dag gezegd kan worden. Het makkelijkste antwoord zou natuurlijk “Nee” zijn. Net als dat de makkelijkste gedachte op een dag als dit is dat ik net zo goed de handdoek in de ring kan gooien.

Oké, terug naar het rationeel bekijken van de partij. Ik sta de eerste ronde tegen de Chinese Zhang. Ze wil hard vechten en de opdracht is dan ook duidelijk. Links moet er hard tussen zitten of moet hard in de nek worden geklapt en vanaf daar kan ik de partij domineren. Dit lukt me de eerste 2 tot 3 minuten dan ook aardig.

Dit typ ik trouwens terwijl ik de videobeelden nog niet heb teruggekeken. Hoewel ik vroeger op de trainingskampen bij Judo A-Zeven heb geleerd dat pijn een emotie is en je emoties kan uitschakelen. Stel ik dit moment liever nog even uit.

Terug naar de partij. Ik domineer de partij en kom op twee shido’s voorsprong, prima. Bij drie shido’s win ik de pot namelijk. Niks aan het handje, zou je denken… Terwijl er nog 1:12 op de klok staat, schiet ik in paniek. Er gaat van alles, maar dan ook letterlijk van alles, door m’n hoofd. Wat er in zo’n korte tijd allemaal door m’n hoofd kan schieten is ongelofelijk.

In plaats van dat ik me weet te herpakken, lijkt m’n judo nergens meer op en weet ik m’n opdracht niet meer op de juiste manier uit te voeren. In de Golden Score krijg ik dan ook een wazari tegen. Dat betekent het einde van mijn tweede Wereld Kampioenschap.

Gelukkig heb ik mensen dichtbij me staan die me weer een beetje op de rit hebben gekregen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik nog steeds ontzettend baal. Maar m’n coach heeft me al vaker duidelijk gemaakt dat het bij mij niet vanzelf komt en dat het geen makkelijke weg gaat zijn. Dus ik heb geen andere keus dan hiervan te leren en natuurlijk hebben we de mixteams nog aankomende donderdag!

 

Hier kan je mijn interview met de NOS terugkijken.

Advertentie

Share deze post

menu
Judoka Margriet Bergstra